เสรีภาพหมายถึงพระพรที่พระเป็นเจ้าประทานให้แก่มนุษย์ทุกคน ทำให้มนุษย์มีเกียรติ์มีศักดิ์ศรีเหนือสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ เป็นอำนาจที่พระองค์ประทานให้แก่มนุษย์ที่จะกระทำ หรือไม่กระทำสิ่งนี้ หรือสิ่งนั้น มนุษย์สามารถเลือกที่จะดำเนินกิจกรรมอย่างอิสระด้วยความรับผิดชอบของตนเอง เสรีภาพยังหมายถึงศักยภาพในการเลือกระหว่างความดีและความชั่ว การเลือกความชั่วเป็นการใช้เสรีภาพในทางที่ผิด ซึ่งจะนำไปสู่การเป็นทาสของบาป ( ccc.363) ดังนั้นเสรีภาพจึงเป็นสิ่งที่ควบคู่กับความรับผิดชอบเสมอ
ความปรารถนาหมายถึง ความรู้สึกพอใจ อารมณ์หรือการรับรู้ทางประสาทสัมผัส ความปรารถนาเป็นส่วนประกอบตามธรรมชาติของจิตใจมนุษย์ ซึ่งผลักดันให้เรากระทำหรือไม่ให้กระทำสิ่งที่คิดว่าดีหรือไม่ดี อาทิ ความรัก ความเกลียด ความเศร้า ความโกรธ ความยินดี ฯลฯ ความปรารถนา ถ้าเป็นการกระทำของประสาทสัมผัส ไม่ใช่ความดีและความชั่วในตัวของมันเอง จะเป็นความดีต่อเมื่อก่อให้เกิดการกระทำที่ดี จะเป็นความชั่วก็ต่อเมื่อก่อให้เกิดการกระทำที่ชั่ว (ccc.370-371) เวลาที่เราเรียนคำสอนเรื่องของบาป เราได้เรียนรู้ว่ามนุษย์อาจทำบาปได้ 5 วิธี ด้วยความคิด ด้วยความปรารถนา ด้วยวาจา ด้วยกิจการ และด้วยการละเลย แสดงว่าการทำบาปไม่ใช่เป็นเพียงกิจการเท่านั้น แต่เป็นได้ทั้งในความคิด ความปรารถนา และการละเลยในสิ่งที่เราควรกระทำแต่เราไม่กระทำ
การประกาศข่าวดีเป็นหน้าที่ที่สำคัญของเราคริสตชนทุกคน ก่อนสังคายนาวาติกันครั้งที่ 2 ดูเหมือนว่าบทบาทและหน้าที่การประกาศข่าวดีจะเป็นของพระสังฆราช พระสงฆ์ และนักบวชชาย-หญิง แต่ในปัจจุบันพระศาสนจักรสอนชัดเจนว่า “การประกาศข่าวดีเป็นหน้าที่ของคริสตชนทุกคน” ทิศทางงานอภิบาลปี 2000 ที่พระศาสนจักรในประเทศไทยพยายามวางแผนไว้ 10 ปี โดยอาศัยการมีส่วนร่วมของคริสตชนทั้งหลาย สิ้นสุดลงแล้วในปีนี้ มีการประเมินผล และติดตามผลสุดความสามารถ เวลานี้แผนประกาศข่าวดีฉบับใหม่กำลังเป็นตัวเป็นตน และจะประกาศใช้ในวันที่ 15 ส.ค. 2010 ที่จะถึงนี้ แผนประกาศข่าวดีฉบับนี้เป็นแผน 5 ปี การทำแผนนี้พระศาสนจักรจัดทำขึ้นโดยอาศัยการมีส่วนร่วมอีกเช่นเคย แต่ครั้งนี้แยกกันพิจารณาตามบริบทของแต่ละที่ แยกเป็นสังฆมณฑล 4 อีสาน และสังฆมณฑลภาคกลางอีก 6 สังฆมณฑล แล้วนำเอาความคิดต่างๆมาพิจารณาร่วมกันภายหลัง เมื่อแผนประกาศข่าวดีของสภาพระสังฆราชเสร็จแล้ว สังฆมณฑลต่างๆก็จะนำเอาแผนแม่บทนี้ ไปทำเป็นแผนประกาศข่าวดีของสังฆมณฑลของตน
ความสำนึกรับผิดชอบต่อสังคมถือเป็นหน้าที่ที่สำคัญของเราคริสตชน สภาพระสังคายนาวาติกันที่ 2 สอนว่า “คริสตชนต้องมีส่วนรับผิดชอบและร่วมทุกข์ร่วมสุขกับชาวโลก” พ่อดูข่าวCNNเขากล่าวถึงเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่เฮติเมื่อ 6 เดือนที่แล้ว ความเสียหาย ความช่วยเหลือต่างๆ และสภาพในปัจจุบัน เห็นแล้วน่าชื่นชม ถึงแม้ว่าเหตุการณ์ต่างๆมากมาย จะชวนให้คิดว่าโลกของเราไม่ค่อยน่าอยู่ มนุษย์บนโลกใบนี้เห็นแก่ตัวมากขึ้น กอบโกยเอาแต่ได้โดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้น แต่เมื่อมีภัยพิบัติครั้งใหญ่ๆที่ใดในส่วนไหนของโลก เราก็ได้เห็นความงดงามของน้ำใจ ความเป็นหนึ่งเดียวกัน และความช่วยเหลือต่างๆของมนุษย์เช่นกัน ที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบันบนโลกสวยงามใบนี้ มีการเปลี่ยนแปลงทั้งทางการพัฒนา และทางเสื่อมสภาพรวมทั้งเหตุการณ์ต่างๆ ภัยธรรมชาติเกิดขึ้นมากมาย ทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกๆวัน ถ้าเราคริสตชนเข้าใจคำสอนของสภาพระสังคายนาวาติกันที่ 2 อย่างถ่องแท้คงจะนิ่งดูดายเป็นทองไม่รู้ร้อนไม่ได้แล้ว
ฟุตบอลโลกที่รอคอยมาสี่ปีได้จบลงแล้ว ทีมไหนได้ถ้วยไปครองก็ทราบกันสักที เวลานั่งดูการแข่งขันแต่ละคู่ พ่ออดที่จะทึ่งใจไม่ได้ว่าทำไมมนุษย์จึงเก่งกล้าสามารถขนาดนี้ เมื่อเห็นเช่นนี้แล้วพ่ออดที่จะสรรเสริญพระเป็นเจ้าไม่ได้ สำหรับความรักของพระองค์ นักบุญเปาโลสอนว่าเราสามารถรู้จักพระผู้สร้าง โดยอาศัยผลงานของพระองค์ ผลงานของพระองค์ก็คือสรรพสิ่งทั้งหลายที่มีอยู่บนโลกใบนี้ รวมทั้งความดีงาม และความสามารถอันน่าทึ่งของมนุษย์ เพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้นและมีอยู่ล้วนมาจากพระองค์ทั้งสิ้น ดังนั้นนักบุญเปาโลจึงกล่าวว่า “มนุษย์ไม่สามารถบอกได้ว่าไม่รู้จักพระเป็นเจ้า หรือปฏิเสธการมีอยู่และการเป็นอยู่ของพระองค์ เพราะผลงานของพระองค์ประจักษ์แก่ตามนุษย์ทุกคน”
“การมี” และ “การเป็น” เรื่องที่สำคัญที่เราต้องนำมาพิจารณา เพราะถ้าเราพิจารณาผิดแง่ผิดมุมเราอาจจะหลงไปได้เหมือนกัน การคบกับใครสักคนหนึ่งถ้าเราเริ่มต้นที่ว่าเขามีอะไรบ้าง ฐานะของเขาเป็นอย่างไรเท่าเทียมกับเราหรือไม่ พ่อคิดว่าสัมพันธภาพที่เกิดขึ้นเป็นสัมพันธภาพที่ไม่แท้และยั่งยืน พระเป็นเจ้าทรงสร้างเรามาตามภาพลักษณ์ของพระองค์ เป็นบุคคลที่มีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เท่าเทียมกัน เราเป็นลูกของพระองค์ นี่คือความเสมอภาคความเท่าเทียมกันอย่างแท้จริง เราอย่ายอมให้ใครมาหลอกเราได้ว่า “เขาสามารถสร้างความเสมอภาคเท่าเทียมกันในสังคมได้ด้วย “การมี” ทุกคนจะมีเท่าๆกันมีเหมือนๆกัน” นี่เป็นความคิดที่เพ้อฝันเป็นไปไม่ได้ การมีคนจนและคนรวยเป็นเรื่องธรรมดา เพราะความสามารถ ความคิดอ่าน ความขยันหมั่นเพียร และพื้นฐานหรืออาจเรียกว่า ต้นทุนชีวิตของแต่ละคนมีมาไม่เท่ากันอยู่แล้ว คนที่คิดหาช่องทางทำมาหากินในทางสุจริต และสามารถหาเงินทองได้มากกว่าคนอื่นผิดด้วยหรือ เพราะฉะนั้นคนรวยเป็นคนที่ไม่มีความผิด แต่ก็ต้องดูด้วยว่าที่มาของทรัพย์สินเงินทองนั้น หามาได้อย่างไร และใช้จ่ายอย่างไร ถ้าคนหนึ่งมีอาชีพสุจริต มีเงินทองมากมาย แต่กินอยู่อย่างฟุ่มเฟือยหรูหรากินทิ้งกินขว้าง และไม่เคยเหลียวแลความยากลำบากของเพื่อนพี่น้องรอบข้างบ้างเลย การดำเนินชีวิตเช่นนี้เป็นการดำเนินชีวิตที่ผิด เพราะเขาขาดความรักความเมตตาต่อผู้อื่น จริงอยู่เขามีอาชีพสุจริตไม่ได้ไปโกงใครมา แต่อย่าลืมว่าพระเป็นเจ้าทรงสร้างสรรพสิ่งมาเพื่อมนุษย์ทุกคน ไม่ใช่เพื่อคนใดคนหนึ่ง ดังนั้นถ้าเรามีมากกว่าคนอื่นต้องขอบคุณพระเป็นเจ้า และต้องพยายามใช้สิ่งที่เรามีและสิ่งที่เราเป็นในการรัก รับใช้ และแบ่งปันให้กับผู้อื่นนี่เป็นความรักตามประสาคริสตชน ไม่ใช่คิดถึงแต่ตนเองด้วยความเห็นแก่ตัว “ของๆข้าใครอย่าแตะ” นักบุญเปาโลสอนว่า “ต้องใช้เพื่อประโยชน์ส่วนรวม”
วัดพระชนนีของพระเป็นเจ้า รังสิต (โบสถ์คาทอลิก) : 22 ซอยพหลโยธิน 121 หมู่ 1 ต.ประชาธิปัตย์ อ.ธัญบุรี จ.ปทุมธานี 12130
Tel.0 2992 1363-4, Fax.0 2992 1365
This website is powered by WordPress
Entries (RSS) and Comments (RSS).
