วัดพระชนนีของพระเป็นเจ้า รังสิต (โบสถ์คาทอลิก)

บอกเล่าให้ฟัง

“ความรักมันหมดไปแล้ว” “ในเมื่อเราเข้ากันไม่ได้จะอยู่กันไปทำไมลำบากด้วยกันทั้งสองฝ่าย” “เราแยกกันแต่ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ” คำพูดเหล่านี้รวมคำทั้งพูดอื่นอีกมากมาย เป็นคำพูดของสามีภรรยาที่หย่าร้างกันแล้ว แต่พยายามสรรหาคำพูดที่ฟังแล้วดูดีมาพูดกันเพื่อรักษาหน้าตาทางสังคมทั้งสิ้น แม้จะพยายามสรรหาคำพูดให้ดูดีสักเท่าใด แต่พระศาสนจักรก็ยังคงยืนยันอัตลักษณ์การแต่งงานแบบคาทอลิก คือ ความเป็นเอกภาพ และหย่าร้างไม่ได้อย่างไม่เคยเปลี่ยนแปลง ที่พระศาสนจักรมีท่าทีเช่นนี้มิใช่เพราะพระศาสนจักรไม่ยอมรับสภาพความเป็นจริงที่เกิดขึ้น ตรงกันข้ามพระศาสนจักรเข้าใจดีจึงสอนศริสตชนให้เห็นคุณค่าความสำคัญของการเตรียมแต่งงาน ต้องให้เวลาอย่ารีบร้อน บ่าวสาวต้องให้เวลาในการศึกษากันและกัน ต้องเรียนรู้หน้าที่ต่างๆความเป็นจริงที่จะเกิดขึ้นหลังจากแต่งงาน รู้ล่วงหน้าแล้วจึงตัดสินใจแต่งงานสิ่งที่รู้หลังจากแต่งงานแล้วถ้าไม่ใช่ข้อขัดขวางที่มีน้ำหนักเพียงพอ จะใช้เป็นเหตุผลในการแยกกันไม่ได้ แต่น่าเสียดายความรักมักจะบังตาอะไรๆก็ดูดีเป็นสีชมพูไปหมด เวลานั้นจะเอาอะไรมารั้งก็รั้งไม่อยู่เสียแล้ว พ่อแม่ผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์ผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วแทนที่จะช่วยกันเตือนสติแต่กลับเป็นไปกับเขาด้วย

บอกเล่าให้ฟัง

สัมพันธภาพที่ดีในครอบครัวเป็นเรื่องที่ทุกคนปรารถนา แต่หลายๆครั้งเราไม่เห็นความสำคัญเราละเลยมองผ่านที่จะสร้างมันขึ้นมา มีคำหลายคำกิจการหลายอย่างที่เราควรพูดควรทำแต่เราไม่พูดไม่ทำ อาทิตัวอย่างเล็กๆน้อยดังต่อไปนี้

“ขอโทษ” ทุกครั้งที่เราทำอะไรผิดพลาดจะโดยเจตนาหรือไม่เจตนา ถ้าเป็นการกระทำที่ส่งผลถึงผู้อื่นทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน เราต้องกล่าวคำว่า “ขอโทษ” แต่คำๆนี้กลับกลายเป็นคำที่เราไม่ค่อยได้กล่าวกันในครอบครัว เป็นต้นเวลาที่ผู้ใหญ่ทำผิดมักจะไม่กล่าวคำๆนี้ เพราะกลัวเสียหน้าเสียศักดิ์ศรี แต่หารู้ไม่ว่าคำๆนี้มีอนุภาพยิ่งใหญ่และใครๆก็อยากจะได้ยิน ผู้น้อยเวลาทำผิดพลาดอาจจะกล่าวได้ง่ายกว่า เพราะความกลัวอำนาจที่เหนือกว่าของผู้ใหญ่ แต่การที่คนหนึ่งจะกล่าวออกมาจากความจริงใจนั้นเป็นสิ่งที่ยากเหมือนกัน ความจริงใจหรือไม่จริงใจเป็นสิ่งที่สัมผัสได้ง่ายโดยกริยาท่าทางและแววตา ดังนั้นการกล่าวอย่างไม่จริงใจจึงไม่สามารถกลบเกลื่อนและส่งผลในทางที่ดี

บอกเล่าให้ฟัง

ความคาดหวังเป็นตัวแปรที่สำคัญที่ทำให้เกิดความผันแปรในชีวิตมนุษย์ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราคาดหวังอะไรไม่ได้เลย มนุษย์ดำเนินชีวิตอยู่ด้วยความหวัง เราคาดหวังถึงความสำเร็จของการกระทำของเราอยู่เสมอ ความคาดหวังจึงเป็นแรงบันดาลใจอย่างหนึ่งที่ทำให้เรามุมานะแสดงความพยายาม ที่จะทำสิ่งต่างๆให้บรรลุเป้าหมายสุดความสามารถ ในประสบการณ์ชีวิตที่พวกเราหลายคนผ่านมาอย่างโชกโชน ทำให้เราเข้าใจความเป็นจริงของชีวิตมากขึ้น มีเวลาสมหวังมีเวลาผิดหวัง มีการประสบความสำเร็จและการไม่ประสบความสำเร็จ มีเวลาล้มลงมีเวลาลุกขึ้นยืนและก้าวต่อไป จะตั้งหลักใหม่ได้หรือไม่ได้มันอยู่ที่ใจของเรา “ยังสู้หรือเปล่า ลุกแล้วก้าวต่อไป” เพราะฉะนั้นความคาดหวังที่สูงเกินไปหรือมากเกินไปจึงเป็นอันตรายต่อการดำเนินชีวิต

บอกเล่าให้ฟัง

เวลานี้หลังมิสซาวันอาทิตย์วัดของเรามีชีวิตชีวามากขึ้นเรื่อยๆ เพราะมีเด็กๆมาสวดภาวนาและอ่านพระคัมภีร์ร่วมกัน กลุ่มต่างๆ ผู้อ่านบทอ่าน ผู้ช่วยมิสซา สภาภิบาล พลมารีย์ ก็ช่วยกันมาเป็นแกนนำในการอ่านพระคัมภีร์ร่วมกัน เพื่อพี่น้องทุกๆท่านที่สนใจจะได้สามารถมาอ่านพระคัมภีร์ร่วมกันได้ โดยมีกลุ่มต่างๆเป็นแกนนำหลักอยู่แล้ว พ่อคิดว่าการกระทำเช่นนี้เป็นการกระทำที่ดี เป็นการทำให้วันอาทิตย์มีความหมายมากขึ้น “วันอาทิตย์อย่าลืมฉลองเป็นวันศักดิ์สิทธิ์” พระบัญญัติประการนี้มิได้หมายความว่า “คริสตชนมาร่วมมิสซาในวันอาทิตย์ก็พอแล้ว” แต่เป็นการทำให้วันพระเจ้าเป็นวันศักดิ์สิทธิ์จริงๆสมกับเป็นวันที่เราถวายเกียรติแด่พระเจ้า ถ้าจะถามว่ากิจการอื่นๆทำได้หรือไม่ คำตอบก็คือได้แต่ต้องมาร่วมมิสซาอาจจะก่อนหรือหลังก็ได้เพราะตามวัดต่างๆที่อยู่ใกล้เคียงกัน ได้พยายามจัดมิสซาเพื่ออำนวยความสะดวกให้พี่น้องอยู่แล้ว กิจการต่างๆที่ทำให้วันอาทิตย์เป็นวันศักดิ์สิทธิ์ จะต้องเป็นกิจการที่ดีและส่งเสริมคุณค่าและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ อาทิ กิจศรัทธาต่างๆ การพักผ่อนร่วมกันในครอบครัว การทำกิจเมตตา การจัดวันอาทิตย์ให้เป็นวันพบปะกันในครอบครัว การรับประทานอาหารร่วมกันฯลฯ จะเห็นได้ว่ากิจการที่มีคุณค่าทางศาสนา วัฒนธรรม สุนทรียศาสตร์ ที่สามารถหล่อเลี้ยงชีวิตมนุษย์ให้เติบโตขึ้นในมิติต่างๆสามารถทำได้ในวันอาทิตย์