วัดพระชนนีของพระเป็นเจ้า รังสิต (โบสถ์คาทอลิก)

บอกเล่าให้ฟัง

คุณครูสอนคณิตศาสตร์ท่านหนึ่งเริ่มต้นบทเรียนว่า 1+1 = 4 แล้วท่านถามนักเรียนในห้องเรียนว่า “คิดอย่างไรกับคำตอบข้อนี้ มันถูกหรือผิด” เด็กคนที่ 1 ตอบว่า คำตอบนี้ผิด คนที่ 2 3 4 ก็ตอบเช่นเดียวกัน คุณครูท่านนั้นเริ่มแสดงอาการโกรธและทำท่าจะลงโทษนักเรียน และถามอีกครั้งว่า นักเรียนคิดอย่างไรกับคำตอบนี้ นักเรียนคนที่ 5 ถามคุณครูว่า “ครูต้องการให้ตอบว่าอะไรครับ” คุณครูตอบว่า “ถูก” เด็กนักเรียนคนที่ 5 ตอบคุณครูว่า “ถ้าเช่นนั้นผมก็ตอบ “ถูก” แต่ความจริงแล้วคำตอบนี้มันผิด” เพราะตราบใดที่คนทั้งโลกยังมีข้อตกลงทางทฤษฎีคณิตศาสตร์ว่า 1+1 = 2 ไม่ว่าเราจะไปถามใครที่ไหนว่า 1+1 เท่ากับเท่าไร เราจะได้คำตอบว่า 2 และถ้าเราคิดว่า 1+1 = 4 หรือ 5 หรือ 6 เราอย่าไปโกรธคนอื่นเขาเพราะคำตอบของเขาเป็นคำตอบที่คนทั่วไปยอมรับว่าถูก แต่ในอนาคตพ่อก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าจะเป็นอย่างไร

บอกเล่าให้ฟัง

อัครสังฆมณฑลกรุงเทพเปิดปีแห่งความเชื่อแล้วอย่างสง่างาม ที่สักการะสถานคุณพ่อ นิโคลาส กฤษบำรุง วันพฤหัสบดีที่ 11 ต.ค. 2012 มีการเฝ้าศีลมหาสนิท สวดสายประคำร่วมเสียงกับชาวโลก และอวยพรศีลมหาสนิท พ่อเห็นการร่วมมือร่วมใจของบรรดาพระสงฆ์ผู้ใหญ่ นักบวชหญิงชาย และบรรดาสัตบุรุษแล้วชื่นใจ อย่างน้อยก็เป็นเครื่องหมายภายนอกว่า “เราเห็นความสำคัญ และมีความเชื่อศรัทธาในองค์พระผู้เป็นเจ้า” นักบุญยากอบท่านสอนว่า “ความเชื่อที่ไม่มีกิจการนั้นเป็นความเชื่อที่ตายแล้ว” ปีแห่งความเชื่อนี้พระศาสนจักรประกาศให้เรารื้อฟื้นความเชื่อของเราอย่างเป็นทางการ เนื่องในโอกาสครบ 50 ปีของการเปิดสังคายนาวาติกันที่ 2 ซึ่งพระสันตะปาปายอห์นที่ 23 เป็นผู้ประกาศ และครบ 20 ปีที่พระสันตะปาปายอห์นปอลที่ 2 ประกาศรับรองหนังสือคำสอนทางการของพระศาสนจักร พระศาสนจักรปรารถนาให้เฉลิมฉลองและทำกิจกรรมรื้อฟื้นความเชื่อจนถึงเดือนพฤศจิกายนปี 2013

บอกเล่าให้ฟัง

ศาลาอเนกประสงค์ของเราเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาเรื่อยๆ เวลานี้เราเห็นต้นเสาแล้วต่อไปเราคงจะมีที่ทำกิจกรรมของวัดมากขึ้น ศาลาอเนกประสงค์ที่เราเรียกมาแต่ต้นก็คงจะเป็นอย่างที่เราเรียกนั่นแหละ พระคุณเจ้าท่านสั่งไว้ว่าอย่าตั้งชื่อที่มันให้ทำเกิดความเข้าใจผิด หรือจำกัดการใช้งาน อาทิ ศาลาสงบ ศาลาสู่สุข ฯลฯ แต่ให้ตั้งเป็นชื่อแม่พระหรือชื่อที่แสดงว่าอาคารนี้ใช้อเนกประสงค์จริงๆ เมื่อเห็นกิจการต่างของวัดดำเนินไปทำให้พ่อคิดว่า “ทุกอย่างมีเวลาของมัน” เราอาจจะเป็นเพียงผู้ที่จุดประเด็นความคิดและติดตามผลให้มันเป็นไปตามจังหวะที่มันควรจะเป็น เพราะมนุษย์ก็คือมนุษย์พวกเราคิดกันง่ายๆว่า มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราคุยกันไว้ เสนอแนะกันไว้ บางสิ่งบางอย่างเราได้ทำไปแล้ว บางอย่างเราก็ลืมไปแล้วเช่นกัน แต่อะไรก็ตามที่มันจำเป็นและมีความสำคัญ ความจำเป็นนั่นแหละมันจะส่งเสียงเตือนเราเอง

บอกเล่าให้ฟัง

เชื่อว่าพวกเราหลายๆคนคงจะได้ทราบข่าวเกี่ยวกับภาพยนตร์ที่ดูหมิ่นศาสนาอิสลามแล้ว ว่ามันก่อให้เกิดผลอย่างไรบ้างมีเหตุการณ์วุ่นวายเกิดขึ้นในหลายๆประเทศทั่วโลก พ่อจึงถือโอกาสนำเรื่องนี้มาเป็นอุทาหรณ์เล่าให้พี่น้องอ่าน เพราะว่าเวลานี้ลูกหลานของเราอยู่กับสื่อออนไลน์จนเขาเรียกกันว่า “สังคมออนไลน์” สังคมนี้เป็นสังคมการสื่อสารที่รวดเร็วไร้พรมแดน สื่ออย่างนี้มีทั้งแง่บวกและแง่ลบ ในแง่บวกถ้าคนรู้จักใช้ให้เกิดประโยชน์ในทางสร้างสรรค์ อาทิ ในวงการแพทย์สามารถปรึกษาหารือและให้การรักษาบางอย่างผ่านทางสื่อเหล่านี้ ในทางศาสนาหลายคนก็ใช้ในการประกาศข่าวดี สนทนาธรรม เผยแผ่ความดีในลักษณะต่างๆ ในทางสังคมมีการตั้งชมรมรวมตัวกันทำในสิ่งที่สร้างสรรค์เป็นประโยชน์ต่อสังคม ในด้านการศึกษาเราสามารถได้รับความรู้ช่วยเหลือกันโดยผ่านทางสื่อเหล่านี้ ฯลฯ ในแง่ลบมีหลายคนๆที่ใช้สื่อเหล่านี้ทำร้ายสังคม มีสิ่งที่ผิดศีลธรรมมากมายถูกเผยแพร่ทางสื่อเหล่านี้ หลายคนให้ร้ายดูหมิ่นผู้อื่น ศาสนา สถาบัน โดยอาศัยสื่อเหล่านี้เช่นกัน ดังที่เป็นข่าวอยู่ในขณะนี้ ฯลฯ

บอกเล่าให้ฟัง

“ความรักมันหมดไปแล้ว” “ในเมื่อเราเข้ากันไม่ได้จะอยู่กันไปทำไมลำบากด้วยกันทั้งสองฝ่าย” “เราแยกกันแต่ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ” คำพูดเหล่านี้รวมคำทั้งพูดอื่นอีกมากมาย เป็นคำพูดของสามีภรรยาที่หย่าร้างกันแล้ว แต่พยายามสรรหาคำพูดที่ฟังแล้วดูดีมาพูดกันเพื่อรักษาหน้าตาทางสังคมทั้งสิ้น แม้จะพยายามสรรหาคำพูดให้ดูดีสักเท่าใด แต่พระศาสนจักรก็ยังคงยืนยันอัตลักษณ์การแต่งงานแบบคาทอลิก คือ ความเป็นเอกภาพ และหย่าร้างไม่ได้อย่างไม่เคยเปลี่ยนแปลง ที่พระศาสนจักรมีท่าทีเช่นนี้มิใช่เพราะพระศาสนจักรไม่ยอมรับสภาพความเป็นจริงที่เกิดขึ้น ตรงกันข้ามพระศาสนจักรเข้าใจดีจึงสอนศริสตชนให้เห็นคุณค่าความสำคัญของการเตรียมแต่งงาน ต้องให้เวลาอย่ารีบร้อน บ่าวสาวต้องให้เวลาในการศึกษากันและกัน ต้องเรียนรู้หน้าที่ต่างๆความเป็นจริงที่จะเกิดขึ้นหลังจากแต่งงาน รู้ล่วงหน้าแล้วจึงตัดสินใจแต่งงานสิ่งที่รู้หลังจากแต่งงานแล้วถ้าไม่ใช่ข้อขัดขวางที่มีน้ำหนักเพียงพอ จะใช้เป็นเหตุผลในการแยกกันไม่ได้ แต่น่าเสียดายความรักมักจะบังตาอะไรๆก็ดูดีเป็นสีชมพูไปหมด เวลานั้นจะเอาอะไรมารั้งก็รั้งไม่อยู่เสียแล้ว พ่อแม่ผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์ผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วแทนที่จะช่วยกันเตือนสติแต่กลับเป็นไปกับเขาด้วย

บอกเล่าให้ฟัง

สัมพันธภาพที่ดีในครอบครัวเป็นเรื่องที่ทุกคนปรารถนา แต่หลายๆครั้งเราไม่เห็นความสำคัญเราละเลยมองผ่านที่จะสร้างมันขึ้นมา มีคำหลายคำกิจการหลายอย่างที่เราควรพูดควรทำแต่เราไม่พูดไม่ทำ อาทิตัวอย่างเล็กๆน้อยดังต่อไปนี้

“ขอโทษ” ทุกครั้งที่เราทำอะไรผิดพลาดจะโดยเจตนาหรือไม่เจตนา ถ้าเป็นการกระทำที่ส่งผลถึงผู้อื่นทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน เราต้องกล่าวคำว่า “ขอโทษ” แต่คำๆนี้กลับกลายเป็นคำที่เราไม่ค่อยได้กล่าวกันในครอบครัว เป็นต้นเวลาที่ผู้ใหญ่ทำผิดมักจะไม่กล่าวคำๆนี้ เพราะกลัวเสียหน้าเสียศักดิ์ศรี แต่หารู้ไม่ว่าคำๆนี้มีอนุภาพยิ่งใหญ่และใครๆก็อยากจะได้ยิน ผู้น้อยเวลาทำผิดพลาดอาจจะกล่าวได้ง่ายกว่า เพราะความกลัวอำนาจที่เหนือกว่าของผู้ใหญ่ แต่การที่คนหนึ่งจะกล่าวออกมาจากความจริงใจนั้นเป็นสิ่งที่ยากเหมือนกัน ความจริงใจหรือไม่จริงใจเป็นสิ่งที่สัมผัสได้ง่ายโดยกริยาท่าทางและแววตา ดังนั้นการกล่าวอย่างไม่จริงใจจึงไม่สามารถกลบเกลื่อนและส่งผลในทางที่ดี