วัดพระชนนีของพระเป็นเจ้า รังสิต (โบสถ์คาทอลิก)

บอกเล่าให้ฟัง

ในช่วงเวลานี้พระศาสนจักรในประเทศไทยพยายามที่จะสร้างพระศาสนจักรแห่งการมีส่วนร่วม โดยอาศัยกระบวนการสร้างกลุ่มวิถีชุมชนวัด (Basic Ecclesial Community) วิทยากรท่านหนึ่งได้นำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่มีปัญหามากมาย อาทิ ยาเสพติด เด็กๆเยาชนมีเพศสัมพันธ์ตามศาลาสาธารณะ การพนันแทบทุกประเภท ฯลฯ แล้วท่านก็ถามชาวบ้านที่มาฟังบรรยายว่า “พวกเราชอบหมู่บ้านแบบนี้ไหม ปรารถนาให้หมู่บ้านของเราเป็นอย่างนี้ไหม” “หมู่บ้านของเรามีปัญหาอย่างนี้บ้างหรือไม่” ชาวบ้านก็ตอบกันส่วนใหญ่ว่า “ปัญหาส่วนใหญ่มันก็คล้ายๆกัน” เมื่อเป็นเช่นนี้เราควรทำอะไรเพื่อจะแก้ปัญหา ในที่ประชุมตกลงกันว่าจะทดลองตั้งกลุ่มวิถีชุมชนวัด เมื่อกลุ่มเหล่านี้เข้มแข็งขึ้นแล้วปัญหาก็เบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด

บอกเล่าให้ฟัง

เราอาจจะทำบาปได้หลายวิธีการตั้งแต่ ความคิด ความปรารถนา ด้วยวาจา ด้วยกิจการ และการละเลย ด้วยเหตุนี้พระศาสนจักรจึงพยายามสอนให้เราบังคับตนเองอยู่เสมอ โดยอาศัยกิจการต่างๆที่เราฝึกฝนอย่างเคร่งครัดในเทศกาลมหาพรตนั่นก็คือ การสวดภาวนา การทำพลีกรรมจำศีลอดอาหาร การทำกิจเมตตาทำบุญให้ทาน เพราะกิจการเหล่านี้จะช่วยเราให้เราบังคับตนเองและไม่แพ้การประจญ

บาปทางความคิด การมีความอาฆาตแค้นผูกใจเจ็บ คิดถึงผู้อื่นในแง่ร้าย มองโลกในแง่ลบ คิดชั่ว คิดมาลก พระเยซูคริสตเจ้าทรงสอนว่า “ใครที่มองภรรยาหรือสามีของอื่นด้วยความใคร่ก็ร่วมประเวณีแล้ว”

บาปทางความปรารถนา บางคนก็อาจมีความปรารถนาในสิ่งที่ไม่ดีอยู่เหมือนกัน อาทิ เห็นคนอื่นเขาทุจริตในการประกอบอาชีพ แล้วเห็นว่าเขาได้เงินทองมาง่ายๆรวยเร็วก็อยากจะทำบ้าง บางคนอยากสบายเอาง่ายเข้าว่าแม้เป็นหนทางชั่วแต่ก็อยากทำ ความปรารถนาจะเป็นหรือทำในสิ่งผิดก็เป็นบาปแล้ว

บอกเล่าให้ฟัง

ในปัจจุบันเทคโนโลยีเจริญพัฒนาไปอย่างรวดเร็วจนเราตามไม่ทัน ระบบ Internet ทำให้เราติดต่อสื่อสารกันได้ง่ายและรวดเร็วขึ้น อีกทั้งยังสามารถกระจายข่าวสารออกไปได้อย่างกว้างขวาง บางคนเริ่มมี Web site เป็นของตนเองและมีช่องทางการสื่อระบบอื่นๆทาง Internet ความเจริญเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ดีถ้าเราใช้อย่างถูกต้อง และมีความรับผิดชอบ เพราะความเจริญเหล่านี้เป็นเหมือนดาบสองคม มีทั้งคุณและโทษในเวลาเดียวกัน ด้วยเหตุนี้เราจึงต้องใช้สิ่งเหล่านี้อย่างระมัดระวัง เพราะถ้ามันก่อให้เกิดผลเสียหรือความเข้าใจผิดมันจะทำให้เกิดในวงกว้างในช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาที ผลเสียหาย และความเข้าใจผิดเหล่านี้เป็นปัญหาที่แก้ยาก เพราะเราไม่ทราบว่าข่าวสารที่เราส่งออกไป ไปถึงไหนถึงใคร และส่งผลกระทบต่อใครบ้าง

บอกเล่าให้ฟัง

นักเขียนท่านหนึ่งได้แสดงความคิดเห็นในบทความของท่านไว้อย่างน่าฟังว่า “ใครก็ตามที่มีความคิดอยู่เสมอว่า ฉันรู้แล้ว” คนๆนั้นก็ปิดประตูตายสำหรับการเรียนรู้ทุกชนิด คนเช่นนี้ไม่ใช่ปราชญ์ที่มีความรอบรู้ แต่เป็นคนโง่เขลาเบาปัญญาที่อวดรู้ในทุกเรื่อง ความรู้เกิดจากการเปิดใจเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ พิจารณาความคิดเห็นที่แตกต่างจากของตน เพราะสิ่งที่เราคิดว่ารู้แล้วอาจจะเป็นความเข้าใจที่ผิดถ้าเทียบกับความคิดเห็นที่ต่างจากความคิดของตนอย่างสมเหตุสมผล นอกนั้นบนโลกใบนี้ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่มนุษย์ค้นยังไม่พบ จึงมีสิ่งใหม่ๆความคิดใหม่ๆเกิดขึ้นอยู่เสมอ เราจึงต้องเปิดความคิดเปิดใจพิจารณาสิ่งใหม่ๆ และความเป็นไปบนโลกใบนี้ด้วยวิจารณญาณที่ถูกต้องเที่ยงตรง อย่าปิดประตูแห่งการเรียนรู้ของเราเลยเพราะไม่มีใครมีอายุมากเกิดกว่าที่จะเรียนรู้ได้ ความรู้เกิดจากการเรียนรู้ ซึ่งอาจมาจากการศึกษาจากตำราและประสบการณ์ที่เราประสบในชีวิต ความชำนาญเกิดจากการฝึกฝน เพราะฉะนั้น การทำบ่อยๆซ้ำๆจึงเป็นกลไกที่เสริมสร้างทักษะการเรียนรู้ ในวันฉลองท่านนักบุญโยเซฟ คุณพ่อท่านหนึ่งท่านแต่งบทสร้อยขึ้นเพื่อถวายเกียรติแด่ท่านนักบุญโยเซฟว่า “สิ่วกับไม้ในมือ คืองานที่ท่านทำ งานที่ทำประจำ ความยากอยู่ตรงนั้น ความดีทำซ้ำๆ…..คือคุณธรรม” ก็น่าคิดอยู่เหมือนกันสำหรับการเรียนรู้ทั้งทางโลกและทางธรรม

บอกเล่าให้ฟัง

การกระทำใดๆ ในโลกจะสามารถดำเนินไปอย่างราบรื่นบรรลุเป้าหมายไม่หลงทาง ต่อเมื่อผู้กระทำนั้นทราบชัดเจนถึงสาระสำคัญเป้าหมายและแนวปฏิบัติ เพราะฉะนั้นก่อนจะทำอะไรเราควรจะพิจารณาสิ่งต่างๆเหล่านี้อย่างดีเสียก่อน โดยตั้งคำถามกับตนเองว่า “ทำเพื่ออะไร ทำไม และจะทำอย่างไร” คำถามเหล่านี้จะทำให้เราดำเนินการอย่างถูกต้องไม่หลงทาง เพราะทุกๆกิจการนั้นมีสาระสำคัญ แก่นหรือหัวใจของมัน ถ้าเราเข้าถึงเราจะดำเนินการอย่างถูกต้องไม่ทำอะไรนอกลู่นอกทาง ถ้าเราสามารถกระทำหรือเข้าถึงสาระสำคัญของเรื่องที่จะทำ อย่างอื่นก็เป็นเพียงองค์ประกอบซึ่งทำก็ดีหรือไม่ทำก็ได้ เพราะมันเป็นการสร้างสีสันให้มากขึ้นเท่านั้น

บอกเล่าให้ฟัง

พระศาสนจักรสอนเราคริสตชนเสมอว่า “เวลาเป็นพระพรล้ำค่าที่พระเจ้าประทานให้กับเรา เราจึงต้องพยายามใช้เวลาทุกๆวันอย่างมีคุณค่ามากที่สุด” อย่าปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ความหมาย และการอยู่ว่างๆเป็นช่วงเวลาอันตรายที่อาจจะทำให้เราตกในบาปได้ง่าย คนจีนเขามีคำพูดสอนลูกหลานว่า “เจียะป้าบ่อสื่อจ่อ” (กินอิ่มแล้วไม่ทำอะไร) คนพวกนี้คนโบราณสอนให้ระวังไว้มากๆ เพราะเป็นคนชอบหาเรื่องหรือชอบก่อเหตุ ถ้าเราเป็นคนช่างสังเกตความเป็นไปในชีวิตคน เราจะพบว่าคนบางคนทำตนเสมือนว่ามีเวลาว่างมากเกินไป เพราะไม่รู้เอาเวลาที่ไหนไปหาเหตุก่อเรื่องจุกจิกหยุมหยิม นินทาว่าร้ายชาวบ้าน หาเรื่องได้ไม่เว้นแต่ละวัน เรื่องไม่เป็นเรื่องก็ทำให้เป็นเรื่องจนได้ เข้าทำนอง “ขี้เท่ามดตดเท่าช้าง”