วัดพระชนนีของพระเป็นเจ้า รังสิต (โบสถ์คาทอลิก)

บอกเล่าให้ฟัง

เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้ว พ่อหายหน้าไปไม่ได้กลับมาทำหน้าที่ผู้เลี้ยงแกะที่ดีสมดังตั้งใจ เพราะพ่อป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่เริ่มตั้งแต่วันพฤหัสฯที่ 16 ตอนบ่ายรู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัว พ่อเริ่มทานยาลดไข้ทุก 4 ชั่วโมงทานยาลดไข้ไปประมาณ 10 เม็ด เมื่อเห็นว่าทานยาลดไข้ 2 เม็ดทุก 4 ชั่วโมงแล้วไข้ไม่ลดพ่อจึงขับรถมาโรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ ครั้งแรกวัดไข้ได้ 38.5 องศาเซลเซียส พอมาถึงห้องพักคนไข้เพื่อพักและรอผลตรวจน้ำมูกวัดไข้อีกครั้งได้ 39 องศาเซลเซียส และ 39.5 …ต่อจากนี้พยาบาลก็ไม่ได้วัดอีกเพราะพ่อเริ่มหนาวจับจิต คาดว่าอุณหภูมิคงอยู่ประมาณ 39.5 – 40 องศาเซลเซียส หลังจากนั้นแพทย์ก็มาบอกผลว่าตรวจน้ำมูกแล้วเป็น A POSITIVE แพทย์บอกพ่อว่าไม่ต้องส่งพิสูจน์ว่าเป็นสายพันธุ์อะไรเพราะการรักษาเหมือนกันทุกชนิดทุกสายพันธุ์ การส่งตรวจยังผลทำให้เกิดความกังวลและเสียค่าใช้จ่ายเพิ่มอีกประมาณ 3,000 – 4,000 บาท แพทย์จึงสั่งยาลดไข้ ยาคลายกล้ามเนื้อ ยาลดน้ำมูก ยาแก้ไอ และที่ขาดไม่ได้คือยาต้านไวรัส TAMIFLU เพียงแค่ 2 – 3 วันอาการก็ดีขึ้นทันที

บอกเล่าให้ฟัง

ชีวิตคริสตชนเปรียบเหมือนวงล้อห้าแฉกที่ต้องพยายามหมุนให้ครบรอบนั่นก็คือ การสวดภาวนา การอ่านและศึกษาพระคัมภีร์ ชีวิตกลุ่ม การรับใช้พระศาสนจักร ศีลศักดิ์สิทธิ์ พ่อคิดว่าวงล้อห้าแฉกนี้เป็นสิ่งที่จำเป็นขาดไม่ได้ในการดำเนินชีวิตคริสตชน เพราะฉะนั้นเราจำเป็นต้องสร้างความคุ้นเคย คลุกคลี วนเวียนอยู่กับสิ่งเหล่านี้จนทำให้ทุกสิ่งที่กล่าวถึงนี้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเรา

การสวดภาวนา เป็นการยกจิตใจขึ้นหาพระเป็นเจ้าสนทนากับพระองค์ และเป็นการสร้างความสัมพันธ์กับพระองค์อย่างใกล้ชิดสนิทกันอยู่เสมอ ถ้าเราพิจารณาความจริงในชีวิตเราจะพบว่า ครอบครัวใดมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ครอบครัวนั้น พ่อแม่และลูก จะมีการสนทนาพูดคุยกันอยู่เสมอ ต่อให้อยู่ไกลแสนไกล ระยะทางก็ไม่เป็นอุปสรรคตราบใดที่ยังมีคลื่นโทรศัพท์พวกเขาก็จะโทรศัพท์คุยกัน ความสัมพันธ์ในกลุ่มเพื่อนก็เป็นเช่นเดียวกัน แต่ถ้ายามใดความความสัมพันธ์ที่ดีจืดจางการสนทนาจะน้อยลง พูดเท่าที่จำเป็น หรืออาจไม่พูดกันเลยก็มี เสียงโทรศัพท์ก็จะกลายเป็นสิ่งที่น่ารำคาญ เวลาคนไม่ถูกกันเราจึงเรียกอาการเช่นนั้นว่า “เขาไม่พูดกัน”

บอกเล่าให้ฟัง

ครอบครัวเป็นพระศาสนจักรระดับบ้านซึ่งเป็นที่เพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความเชื่อที่สำคัญ พ่อแม่จึงเป็นครูสอนคำสอนคนแรกของลูกซึ่งต้องพยายามถ่ายทอดความเชื่อที่ตนเองมีที่ตนเองเป็นให้กับลูกๆของตน นี่ถือเป็นหน้าที่สำคัญประการแรกของพ่อแม่ที่เป็นคริสตัง การสอนลูกให้รู้จักพระเป็นเจ้า สวดภาวนา มาร่วมมิสซาบูชาขอบพระคุณ สอนลูกให้รู้จักแยกแยะดีชั่วมีมโนธรรมที่ถูกต้องเที่ยงตรง เป็นการสร้างภูมิคุ้มกันให้กับลูกและทำให้ลูกมีที่พึ่งพาทางใจในอนาคต พ่อเคยพบพ่อแม่และลูกเล็กๆครอบครัวหนึ่งน่ารักมาก ครอบครัวนี้พ่อแม่พาลูกมาวัดวันอาทิตย์เสมอ หลังมิสซาคุณแม่มักจะไปคุกเข่าสวดที่หน้าตู้ศีลบ้าง หน้ารูปแม่พระบ้าง ลูกเล็กๆคนนั้นก็จะเข้าไปถามเซ้าซี้คุณแม่ว่า “แม่ขาแม่คุยกับใคร” แม่ก็จะตอบเสมอว่า “แม่คุยกับพระเยซูเจ้า” “แม่คุยกับแม่พระ” พ่อเชื่อว่าบทสนทนานี้คงไม่จบลงเพียงแค่นั้น แต่คงจะมีการพูดคุยซักถามกันต่อไปในระหว่างเดินทางกลับบ้านเป็นแน่

บอกเล่าให้ฟัง

การอ่านเป็นกลไกอย่างหนึ่งที่ช่วยให้มนุษย์มีความรู้มีโลกทัศน์ที่กว้างไกลมากขึ้น “วาจาเป็นสิ่งที่โบยบิน สิ่งที่เขียนไว้ก็คงอยู่” พ่อมาถึงวัดพระชนนีของพระเป็นเจ้า สิ่งที่พ่อพยายามหาสิ่งแรกคือมีเอกสารบันทึกอะไรไว้บ้าง พยายามที่จะทำให้เอกสารเท่าที่มีอยู่เป็นระบบ หาง่ายเพื่อจะได้สามารถสืบค้นที่มาที่ไปของสรรพสิ่งที่เกิดขึ้นในวัดของเรา ความจริงแล้วทุกๆวัดจะต้องมีการบันทึกเหตุการณ์สำคัญๆ ที่เกิดขึ้นในวัดของตนและพ่อก็พยายามที่จะมอบหมายให้สภาอภิบาลสักคนหนึ่งเป็นผู้บันทึกเหตุการณ์ สิ่งที่สองที่พ่อหยิบขึ้นมาพิจารณาคือสารวัด เพราะสารวัดเป็นหนทางที่คุณพ่อเจ้าวัดจะสื่อสารกับสัตบุรุษ พ่อได้นำกลับไปอ่าน และก็คิดว่าพ่อจะต้องพยายามทำให้สารวัด เป็นเครื่องมือที่มีคุณภาพในการสื่อสารมากที่สุด เพื่อพี่น้องจะได้มีข้อคิดบทเทศน์ติดตัวกลับไปอ่านที่บ้าน และสามารถนำไปให้คนที่ไม่ได้มาวัดอ่านได้อีกด้วย ก็ไม่ทราบว่าความพยายามของพ่อจะสูญเปล่าหรือเปล่า