วัดพระชนนีของพระเป็นเจ้า รังสิต (โบสถ์คาทอลิก)

บอกเล่าให้ฟัง

การประชุมและเข้าเงียบพระสงฆ์เขต 2 ที่ผ่านมายังมีการหยิบยกเรื่องงานส่งเสริมกระแสเรียกขึ้นมาคุยกัน และให้งานนี้ควบรวมกับกลุ่มเด็กช่วยมิสซา เพราะเวลานี้เรามีเด็กช่วยมิสซาทั้งชายและหญิง การส่งเสริมกระแสเรียกถือเป็นงานหลักสำคัญของทุกๆวัด ที่ต้องช่วยกันทำให้บรรลุผล เพราะปัจจุบันกระแสเรียกของการเป็นพระสงฆ์นักบวชชายหญิงลดน้อยลงอย่างน่าเป็นห่วง วิกฤตการณ์นี้อาจเกิดขึ้นจากหลายสาเหตุอาทิ ปัจจุบันแต่ละครอบครัวมีลูกกันน้อยคน แรงจูงใจทางโลกทางสังคมแรงกว่าแรงจูงใจทางธรรม ฯลฯ เวลาคิดถึงกระแสเรียกพ่อคิดถึงเครื่องบูชาของอาแบล ท่านนำเอาของที่ดีที่สุดจากผลิตผลของท่านมาถวายแด่พระเป็นเจ้า และพระเป็นเจ้าก็ทรงพอพระทัยเครื่องบูชานั้น และทรงอวยพรท่าน ครอบครัวของท่านรวมทั้งการงานของท่านด้วย

บอกเล่าให้ฟัง

เมื่อวันที่ 25 พ.ค.- วันที่ 27 พ.ค. ที่ผ่านมาพ่อได้ไปเข้าเงียบและประชุมพระสงฆ์เขต 2 ในการเข้าเงียบและการประชุมพระสงฆ์เขต 2 ครั้งนี้ผู้จัดได้เลือกหัวข้อที่น่าสนใจมาก เพราะเป็นหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับการทำงาน และการอภิบาลสัตบุรุษโดยตรง หัวข้อที่ใช้ในการเข้าเงียบและการประชุมพระสงฆ์เขต 2 คือ “การอภิบาลโดยอาศัยศีลศักดิ์สิทธิ์” และเน้นเป็นพิเศษเป็นต้น ศีลอภัยบาป และศีลสมรส เพราะนี่เป็นปัญหาใหญ่ที่เกิดขึ้นในการทำงานอภิบาลของพระสงฆ์ เหตุก็เพราะว่าสัตบุรุษยังไม่เข้าใจเพียงพอและปฏิบัติยังไม่ถูกต้องเท่าที่ควร

บอกเล่าให้ฟัง

วันเวลาผันเปลี่ยนเวียนไป โลกของเราไม่เคยหยุดหมุน เทศกาลปัสกาสิ้นสุดลงในวันสมโภชพระจิตเจ้านี้แล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าการมารับศีลอภัยบาปและรับศีลมหาสนิทด้วยความศรัทธาร้อนรนจะจบลง เพราะบางคนคิดว่ารับศีลอภัยบาปและรับศีลมหาสนิทปีละครั้งตามพระบัญญัติของพระศาสนจักรก็พอแล้ว อันที่จริงนี่คือเส้นตายใครไม่ทำเช่นนี้ถือว่าเสียความเชื่อ ถ้าเป็นสมัยก่อนจะเคร่งครัดมากใครเสียชีวิตโดยไม่ได้ทำปัสกาพระศาสนจักรจะไม่ทำพิธีปลงศพให้และไม่ให้ฝังในสุสาน พ่อหวังว่าพี่น้องคงจะมีความศรัทธามารับศีลอภัยบาปและรับศีลมหาสนิทต่อไป พร้อมทั้งเตือนลูกหลานให้มีความศรัทธาเช่นนี้ด้วยโดยไม่ต้องรอจนถึงเส้นตาย

บอกเล่าให้ฟัง

วันแรกที่พ่อมาถึงได้มีโอกาสเดินเยี่ยมชมสถานที่รอบๆวัด เริ่มต้นที่วัดน้อยหลังเดิมหรือถ้าจะเรียกว่าโรงสวดน่าจะดีกว่า ทำให้พ่อมีโอกาสรำพึงถึงเรื่องราวความเป็นมาของวัดพระชนนีของพระเป็นเจ้าของเรา จากวัดน้อยหรือโรงสวดที่มีคุณพ่อจากวัดแม่พระลูกประคำ ( กาลหว่าร์ ) มาทำมิสซาบูชาขอบพระคุณอาทิตย์ละครั้งและในโอกาสเทศกาลสำคัญ บัดนี้วัดของเราพัฒนามาเป็นวัดที่เป็นทางการของอัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯแล้ว เพราะพระคุณเจ้าได้แต่งตั้งพระสงฆ์มาเป็นเจ้าอาวาสปกครองดูแลวัดและสัตบุรุษที่นี่อย่างเป็นทางการ วัดจะมีชีวิตชีวาได้ก็ต่อเมื่อสัตบุรุษร่วมมือกับคุณพ่อเจ้าวัดทำวัดให้เป็นวัด สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เราสามารถมาสวดภาวนาพบปะกับพระเป็นเจ้าได้ดัวยใจสงบ

บอกเล่าให้ฟัง

ชุมชนวัดเป็นชุมชนแห่งความเชื่อ ซึ่งเป็นของพวกเราทุกๆคนที่ย้ายมาอยู่ เกิด และรับศีลล้างบาปที่นี่ จึงเป็นหน้าที่ของเราทุกๆคนที่ต้องช่วยกันพัฒนาเป็นต้นเรื่องของความเชื่อศรัทธา เรื่องวัตถุภายนอกเป็นสิ่งที่เราต้องช่วยกันดูแลรักษาเป็นหูเป็นตาอะไรเสียหายก็ต้องซ่อมแซมกันไป พวกเราอย่าไปพึ่งพิงอิงความเชื่อศรัทธาของเรากับบุคคลและวัตถุสิ่งของภายนอก เพราะสิ่งต่างๆเหล่านี้มันจะเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา บุคคลก็จะล้มหายตายจากโยกกันไปย้ายกันมาตามวาระของการสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปใดๆในโลกล้วนอนิจจัง เราต้องพึ่งพิงอิงความเชื่อศรัทธาของเราไว้กับพระเป็นเจ้าเท่านั้นเพราะพระองค์เป็นนิรันดร์

** “เราเป็นเถาองุ่น ที่แท้จริง … กิ่งก้านใดในเราที่ไม่เกิดผล พระองค์จะทรงตัดทิ้งเสีย..
*– กิ่งก้านใดที่เกิดผล พระองค์จะทรงลิด… เพื่อให้เกิดผลมากขึ้น..
**- ท่านทั้งหลายจงดำรงอยู่ในเราเถิด ดังที่เราดำรงอยู่ในท่าน…
*กิ่งก้านองุ่นย่อมไม่สามารถเกิดผลได้ด้วยตนเอง ถ้าไม่ติดอยู่กับเถาองุ่นฉันใด
*ท่านทั้งหลายก็จะเกิดผลไม่ได้ ถ้าไม่ดำรงอยู่ในเราฉันนั้น.*