บอกเล่าให้ฟัง
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอไปเดี๋ยวเดียว เราเข้ามาถึงเดือนที่ 3 ของปี 2014 แล้ว พ่อยังคิดถึงการฉลองคริสต์มาสและวันฉลองวัดอยู่เลย เทศกาลมหาพรตและการเตรียมสมโภชปัสกาก็มาถึงอีกแล้ว เมื่อได้สัมผัสกับสัจธรรมแห่งการผ่านไปของเวลาและการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นทุกวันในชีวิตของมนุษย์ ทำให้อดคิดไม่ได้ถึงคำเตือนใจขณะโปรยเถ้าบนศีรษะแบบเก่า ซึ่งปัจจุบันก็ยังมีอยู่ แต่พระสงฆ์ไม่ค่อยได้นำมาใช้ “ท่านมาจากฝุ่นดินและจะกลับกลายเป็นฝุ่นดินดังเดิม” วันเวลาเปลี่ยนชีวิตและสรรพสิ่งในโลกเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เทศกาลมหาพรตเวียนมากี่รอบปีแล้ว เด็กเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ก็มีอายุมากขึ้นทุกวัน สังขารไม่เที่ยงโรคภัยเริ่มเบียดเบียน จึงสมควรที่เราจะหันมาไตร่ตรองพิจารณาถึงสัจธรรมแห่งกาลเวลา “เวลาเป็นของประทานอันล้ำค่าของพระเจ้า” เราได้ใช้ของประทานอันล้ำค่านี้อย่างมีคุณค่ามากน้อยแค่ไหน หลายๆคนปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ ไม่ทำงานทำการอะไรหายใจเปลืองออกซิเจนไปวันๆ คนจีนเขาเรียกว่า “เจียะป้าบ่อสือจ่อ” (กินอิ่มแล้วไม่ทำอะไร) แถมยังคิดไปว่าตนเองไม่มีบาป เพราะวันๆหนึ่งไม่ได้ทำอะไร หารู้ไม่ว่าการผลาญเวลาไปวันๆโดยไม่ทำอะไรให้เกิดคุณค่าขึ้นบ้างก็เป็นบาปเหมือนกัน เพราะเขาได้ละเลยสิ่งที่พึงกระทำในชีวิต อีกบางคนทำตนเหมือนกับว่ามีเวลาอยู่มากมาย ไม่รู้เอาเวลาที่ไหนไปหาเหตุก่อเรื่อง ซุบซิบนินทาว่าร้ายชาวบ้าน เรื่องไม่เป็นเรื่องทำจนเป็นเรื่องจนได้ ดังนั้นการใช้เวลาจึงต้องมีการบริหารจัดการเหมือนกัน เพราะการทำตัวให้วุ่นวายเกินไปก็เครียดทำให้ป่วย และการไม่มีเวลาเติมชีวิตของตนด้วยคุณค่าอื่นๆ อาทิ คุณค่าทางศาสนา คุณค่าทางวัฒนธรรม ฯลฯ นอกจากทำงานแล้วก็ทำงาน ด้วยเหตุนี้การปล่อยตัวให้ว่างเกินไปมันก็เป็นโอกาสที่ทำให้เกิดบาป การทำชีวิตให้วุ่นวายก็ทำให้เจ็บไข้ได้ป่วย อย่างที่กล่าวมาแล้ว ชีวิตจึงต้องอยู่บนความพอดี “ฤทธิ์กุศลเดินสายกลางเสมอ”
