บอกเล่าให้ฟัง
ในเดือนตุลาคมทางวัดได้จัดให้มีการไปสวดสายประคำตามบ้าน ในปีนี้มีครอบครัวชาวอินเดียเชิญพวกเราไปสวดสายประคำที่บ้าน ทำให้หลายๆคนมีโอกาสสวดเป็นภาษาอังกฤษ ความจริงก็เป็นโอกาสดีเหมือนกันที่ทำให้เรามีความกระตือรือร้นที่จะฝึกฝนภาษาอังกฤษมากขึ้น เพราะมีบางคนมาขอบทภาวนาภาษาอังกฤษไปพ่อคิดว่าก็คงจะเอาไปหัดสวดนั่นแหละ แต่อย่างไรก็ตามสวดภาวนาภาษาอะไรไม่สำคัญเท่ากับเราต้องสวดภาวนาอยู่เสมอ การสวดภาวนาเป็นการยกจิตใจขึ้นหาพระเป็นเจ้าสนทนากับพระองค์ ทำให้เรามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพระเป็นเจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งสวดภาวนามากเท่าไรความสัมพันธ์ก็จะแนบแน่นและดีขึ้นเท่านั้น เหมือนกับสมาชิกในครอบครัว ครอบครัวใดมีเวลาทานอาหารด้วยกัน ทำกิจกรรมบางอย่างด้วยกันความสัมพันธ์ในครอบครัวนั้นก็จะดีเพราะสมาชิกในครอบครัวมีโอกาสสนทนาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ความคิดเห็นแก่กันและกันซึ่งเป็นที่มาของความเข้าใจและความสัมพันธ์ที่ดี พ่อจึงปรารถนาที่จะเชิญชวนพี่น้องให้ฝึกฝนการทำจิตภาวนา คือการสวดภาวนาโดยใช้คำพูดที่ออกมาจากใจของเรา เหมือนเราคุยกับพ่อแม่เพื่อนๆหรือคนที่เรารัก การสวดภาวนาแบบนี้บ่อยๆจะทำให้เรามีประสบการณ์แห่งความเชื่อมากขึ้น พระเป็นเจ้าซึ่งสำหรับหลายๆคนอาจจะเป็นบุคคลที่อยู่ไกลแสนไกลก็จะกลายเป็นบุคคลที่อยู่ใกล้ชิดเรา เป็นบุคคลที่เราคุ้นเคยสามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง
