บอกเล่าให้ฟัง
ทุกวันนี้เห็นเด็กๆทำการบ้าน ทำรายงาน แล้วก็อดหวั่นใจไม่ได้ เพราะดูเหมือนว่าอะไรๆมันง่ายและรวดเร็วไปหมด ถ้าใครได้มีโอกาสเห็นเด็กๆเปิดพจนานุกรมหาความหมายของคำศัพท์จากหนังสือพจนานุกรม หรือเห็นพวกเขาค้นคว้าหาความรู้จากหนังสือโดยไม่ใช้เทคโนโลยีที่ทันสมัยเข้าช่วย ก็ต้องถือว่าเป็นคนโชคดีมาก เพราะว่าปัจจุบันหาดูได้ยากเต็มที คิดถึงวิธีการแบบเก่าๆ เวลาเราจะหาความหมายของศัพท์คำหนึ่ง เราต้องเริ่มจากการสะกดตัวอักษรของศัพท์คำนั้น และเปิดพจนานุกรมไล่เรียงตามตัวอักษรจนกว่าจะพบ เมื่อพบแล้วจึงดูความหมาย เราลองคิดดูว่าคำที่เราสะกดตัวอักษรอยู่ในใจหลายๆรอบจนพบคำนั้น มันจะมีอะไรติดตาติดอยู่ในความทรงจำบ้าง แต่เดี๋ยวนี้เขาพิมพ์ตัวอักษรลงใน dictionary แล้วกดปุ่มให้มันหา มันก็หาได้ทันทีแถมยังพูดให้ฟังอีกด้วย สิ่งที่ได้มาง่ายๆอย่างนี้จะมีอะไรติดอยู่ในความทรงจำบ้างหรือเปล่า ก็เป็นเรื่องที่น่าคิดอยู่เหมือนกัน ยิ่งเป็นการทำรายงานด้วยแล้ว อยากรู้อะไรก็แค่พิมพ์หัวเรื่องถามนาย google มันก็ให้คำตอบได้ตั้งหลายแบบ ถ้าเด็กๆที่ทำรายงานอ่านและเลือกดูบ้างก็พอใช้ได้อยู่ อย่างน้อยได้อ่านหาความรู้บ้าง แต่ถ้าเจอแล้ว copy ส่งเลยก็น่าคิดอยู่ว่าความรู้จะมาจากไหน เพราะไม่ได้อ่าน ไม่ได้เขียน ไม่ได้พิมพ์ และเขาก็ส่งการบ้านกันทาง e-mail อีกด้วย ส่งที่ได้มาง่ายๆก็เสียไปง่ายๆ สิ่งที่ได้มาง่ายๆจะมีคุณค่าแค่ไหน จะมีความภูมิใจได้อย่างไร มันเป็นเรื่องที่เราจะต้องพิจารณาอยู่เหมือนกัน
