บอกเล่าให้ฟัง
รู้อะไรก็ไม่สู้รู้วิชา ประโยคที่เริ่มต้นขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยนี้ คงเป็นประโยคที่เราคุ้นเคยกันดีและเป็นความจริงที่ยอมรับกันทั่วไปอยู่สมัยหนึ่ง แต่พ่อคิดว่าในปัจจุบันนี้เราต้องพูดว่า “รู้อะไรก็ไม่สู้รู้จักตนเอง” นักจิตวิทยาเชื่อว่าการรู้จักตนเองเป็นเรื่องที่สำคัญ เพราะเป็นก้าวแรกของการพัฒนาและการเปลี่ยนแปลงชีวิตให้ดีขึ้น ด้วยเหตุนี้บรรดานักจิตวิเคราะห์ทั้งหลายจึงค้นคิดวิธีการต่างๆมากมาย เพื่อทำให้มนุษย์รู้จักตนเองรู้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของคนๆนั้นเป็นอย่างไร อะไรเป็นดั่งบาดแผลภายในที่มีผลต่อพฤติกรรมของคนๆนั้น ถ้าสามารถทำให้คนๆนั้นรู้จักตนเองและยอมรับตนเองตามความเป็นจริงได้ คนๆนั้นจะได้รับการเยียวยารักษา และสามารถเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมไปในทางที่ดีขึ้น มีหลายๆคนที่ไปเข้ากระบวนการทางจิตวิทยานี้แล้วได้ผลสามารถพ้นจากสภาพความทุกข์ทรมาน และพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ของสังคมได้ แต่น่าเสียดายที่คนจำนวนมากไม่ได้รับการเยียวยารักษา เพราะเขาไม่สามารถยอมตัวเองตามความเป็นจริง เขาจึงต้องอยู่ในสภาพเช่นนั้นต่อไปจนกว่าเขาจะยอมรับและยินดีที่จะเปลี่ยนแปลงตนเอง
