บอกเล่าให้ฟัง
ศาลาอเนกประสงค์ของเราเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาเรื่อยๆ เวลานี้เราเห็นต้นเสาแล้วต่อไปเราคงจะมีที่ทำกิจกรรมของวัดมากขึ้น ศาลาอเนกประสงค์ที่เราเรียกมาแต่ต้นก็คงจะเป็นอย่างที่เราเรียกนั่นแหละ พระคุณเจ้าท่านสั่งไว้ว่าอย่าตั้งชื่อที่มันให้ทำเกิดความเข้าใจผิด หรือจำกัดการใช้งาน อาทิ ศาลาสงบ ศาลาสู่สุข ฯลฯ แต่ให้ตั้งเป็นชื่อแม่พระหรือชื่อที่แสดงว่าอาคารนี้ใช้อเนกประสงค์จริงๆ เมื่อเห็นกิจการต่างของวัดดำเนินไปทำให้พ่อคิดว่า “ทุกอย่างมีเวลาของมัน” เราอาจจะเป็นเพียงผู้ที่จุดประเด็นความคิดและติดตามผลให้มันเป็นไปตามจังหวะที่มันควรจะเป็น เพราะมนุษย์ก็คือมนุษย์พวกเราคิดกันง่ายๆว่า มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราคุยกันไว้ เสนอแนะกันไว้ บางสิ่งบางอย่างเราได้ทำไปแล้ว บางอย่างเราก็ลืมไปแล้วเช่นกัน แต่อะไรก็ตามที่มันจำเป็นและมีความสำคัญ ความจำเป็นนั่นแหละมันจะส่งเสียงเตือนเราเอง
