บอกเล่าให้ฟัง
การอ่านเป็นช่องทางการเรียนรู้ของมนุษย์ที่สำคัญ พ่อเคยได้ยินสุภาษิตบทหนึ่งกล่าวว่า “วาจานั้นโบยบิน สิ่งที่เขียนไว้นั้นคงอยู่” เพราะฉะนั้นคนที่เขียนหนังสือหรือบันทึกอะไรไว้ ถ้าเข้าใจสุภาษิตบทนี้สิ่งที่เขาเขียนไว้ก็น่าจะได้รับการกลั่นกรองมาพอสมควร คิดถึงสมัยวัยเด็กเราถือว่าหนังสือเป็นสิ่งที่สำคัญ เวลาเก็บเวลาวางต้องเก็บต้องวางไว้ในที่ๆเหมาะสม จะเอามารองนั่งเอามาเยียบย่ำไม่ได้เพราะคนสมัยนั้นถือว่าหนังสือเป็นครูอาจารย์ที่ให้ความรู้กับเรา เราจึงต้องให้ความเคารพต่อหนังสือตามสมควร นิสัยรักการเป็นนิสัยที่ดีที่เราควรที่จะปลูกฝังให้ลูกของเราและตัวเราเอง เมื่อไม่นานนี้พ่อดูข่าวจากในทีวีฟังแล้วน่าตกใจ ผู้รายงานข่าวรายงานเรื่องสถิติการอ่านหนังสือ เขาบอกว่าโดยเฉลี่ยแล้ว “คนไทยอ่านหนังสือสองเล่มครึ่งต่อปี” “คนเวียดนามอ่านหนังสือหกสิบเล่มต่อปี” “คนสิงคโปร์อ่านหนังสือสี่สิบห้าเล่มต่อปี” นี่ยังไม่ทราบรายละเอียดว่าหนังสือไร้สาระรวมด้วยหรือเปล่า คิดดูแล้วก็น่าตกใจนี่ขนาดเรื่องทางโลกที่เราใฝ่ฝันอยากมีความรู้ อยากให้ลูกของเรามีการศึกษาสูงๆจะได้มีปัญญาเป็นอาวุธ เท่าทันโลกเท่าทันคน คนไทยยังแทบไม่ได้เปิดหนังสือขึ้นอ่านเลย แล้วทางธรรมที่หลายคนมองว่าเป็นเรื่องไกลตัวไร้สาระ เขาจะเปิดหนังสือธรรมะ หนังสือศรัทธา และพระคัมภีร์ขึ้นอ่านหรือ
