“ความรักที่ข้าพเจ้ามีต่อบ้านของพระองค์เป็นเสมือนไฟที่เผาผลาญข้าพเจ้า”(ยน 2:13-25)
เมื่อหลายเดือนก่อนหน้านี้ เวลาอ่านหนังสือ มักมองไม่ถนัด ตัวหนังสือมันพร่ามัว ต้องเพ่งสายตาอยู่นานจึงจะสามารถอ่านเป็นเรื่องเป็นราวได้ กระนั้น บางตัวก็ยังต้องเดาเพราะมองเห็นไม่ชัดอยู่ดี ช่วงนั้นจึงรู้สึกว่ายากลำบากจริงๆ และถึงเวลาแล้วจะต้องใส่แว่นเสียที ทั้งๆ ที่ไม่รู้สึกพิสมัยสักเท่าไรนัก เพราะนอกจากจะรู้สึกแปลกๆ แล้ว ก็จะรำคาญเสียด้วยซ้ำ เพราะต่อไปนี้จะทำอะไรก็ไม่ค่อยถนัดเสียแล้ว เพราะมีส่วนเกินอยู่บนใบหน้าของเรา
และเมื่อถึงเวลาจะตัดแว่น ก็ต้องกังวลกับประเภทของแว่น แบบของมันและวิธีการใช้มัน ทั้งๆ ที่ได้สอบถามจากเพื่อนๆ และกูรู(ผู้รู้) ทั้งหลายแล้ว ก็ยังเลือกไม่ถูกอยู่ดี แต่ที่สุดเหมือนพระโปรด เมื่อถึงเวลาจริงๆ ก็มีสัตบุรุษผู้มีน้ำใจดี พาไปเลือกซื้อและตัดแว่นให้อย่างเรียบร้อย สวยงาม สง่าสดใส จึงถือว่าทุกอย่างจบลงด้วยดี แถมยังมีผู้น้ำใจดีช่วยสมทบทุนให้ทุกอย่างอีกด้วย อันนี้จึงถือว่า เหนือความคาดหมาย หรือที่เรียกว่า พระทรงจัดทุกอย่างไว้ให้เราเสมอ
