วัดพระชนนีของพระเป็นเจ้า รังสิต (โบสถ์คาทอลิก)

“ความรักที่ข้าพเจ้ามีต่อบ้านของพระองค์เป็นเสมือนไฟที่เผาผลาญข้าพเจ้า”(ยน 2:13-25)

เมื่อหลายเดือนก่อนหน้านี้ เวลาอ่านหนังสือ มักมองไม่ถนัด ตัวหนังสือมันพร่ามัว ต้องเพ่งสายตาอยู่นานจึงจะสามารถอ่านเป็นเรื่องเป็นราวได้ กระนั้น บางตัวก็ยังต้องเดาเพราะมองเห็นไม่ชัดอยู่ดี ช่วงนั้นจึงรู้สึกว่ายากลำบากจริงๆ และถึงเวลาแล้วจะต้องใส่แว่นเสียที ทั้งๆ ที่ไม่รู้สึกพิสมัยสักเท่าไรนัก เพราะนอกจากจะรู้สึกแปลกๆ แล้ว ก็จะรำคาญเสียด้วยซ้ำ เพราะต่อไปนี้จะทำอะไรก็ไม่ค่อยถนัดเสียแล้ว เพราะมีส่วนเกินอยู่บนใบหน้าของเรา

และเมื่อถึงเวลาจะตัดแว่น ก็ต้องกังวลกับประเภทของแว่น แบบของมันและวิธีการใช้มัน ทั้งๆ ที่ได้สอบถามจากเพื่อนๆ และกูรู(ผู้รู้) ทั้งหลายแล้ว ก็ยังเลือกไม่ถูกอยู่ดี แต่ที่สุดเหมือนพระโปรด เมื่อถึงเวลาจริงๆ ก็มีสัตบุรุษผู้มีน้ำใจดี พาไปเลือกซื้อและตัดแว่นให้อย่างเรียบร้อย สวยงาม สง่าสดใส จึงถือว่าทุกอย่างจบลงด้วยดี แถมยังมีผู้น้ำใจดีช่วยสมทบทุนให้ทุกอย่างอีกด้วย อันนี้จึงถือว่า เหนือความคาดหมาย หรือที่เรียกว่า พระทรงจัดทุกอย่างไว้ให้เราเสมอ

“ผู้นี้เป็นบุตรสุดที่รักของเรา จงฟังท่านเถิด” (มก 9:1-9)

ธรรมเนียมที่ดีของคริสตชนแต่ดั้งเดิม ช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนทุกปี เป็นช่วงเวลาพิเศษสำหรับเด็ก ๆ ทุกคน จะได้มีโอกาสมาเรียนคำสอน มาพบกับบราเดอร์ ครูคำสอน มีกิจกรรมต่างๆ มากมาย และฝึกฝนตนในกิจกรรมพิเศษต่างๆ ไม่ว่า กีฬา ดนตรี ขับร้อง และอื่นๆ ตั้งแต่สมัยเดิมที่เราพ่อแม่ปู่ย่าตายาย ได้เคยสัมผัสและ มีโอกาสดีที่ได้ผ่านช่วงชีวิตวัยเด็กในแวดวงคริสชน ไม่ว่า การได้เรียนในโรงเรียนของวัด ได้เรียนคำสอนตอนเช้าก่อนเข้าเรียน ได้ช่วยมิสซา เป็นนักขับร้องของวัด เป็นผู้อ่านบทอ่านในวัด และร่วมช่วยงานวัดทุกรูปแบบ รวมทั้ง เป็นสมาชิกองค์กรคาทอลิกต่างๆ ไม่ว่า พลมารี วินเซนต์เดอ ปอล ครูซิลโล่ ผู้อ่านพระคัมภีร์ และอื่นๆ ซึ่งได้ช่วยให้พวกเราคริสตชนได้เติบโตเป็นคริสตชนที่ดี และเป็นปึกแผ่นที่ดีจนถึงทุกวันนี้

“พระอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ใกล้แล้ว จงกลับใจ และเชื่อข่าวดีเถิด”

ธรรมเนียมวันเริ่มแรกของเทศกาลมหาพรต “วันพุธรับเถ้า” การให้โรยเถ้า มีความหมาย

เถ้าเป็นเครื่องหมายของ “ความทุกข์ถึงบาป” เราพบความหมายนี้ ในคำกล่าวโรยเถ้าของพระสงฆ์

“ลูกเอ๋ย บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว… ลุกขึ้น แบกแคร่เดินไปเถิด”(มก 2:1-12)

ในโอกาสที่พระเจ้าได้ทรงพระเมตตาและรักเราเสมอมา เทศกาลมหาพรตจึงเป็นช่วงเวลาพิเศษที่เราคริสตชนได้มีโอกาสรื้อฟื้นชีวิตและจิตตารมณ์มหาพรต โดยเลียนแบบอย่างองค์พระคริสตเจ้าเมื่อ 2000 ปีที่ผ่านมา

ก่อนที่พระเยซูคริสตเจ้าจะทรงเริ่มดำเนินพระภารกิจการไถ่กู้มวลมนุษย์พระองค์ทรงใช้เวลา 40 วัน ปฏิบัติดังนี้ คือ

“พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์สัมผัสเขา ตรัสว่า ‘เราพอใจ จงหายเถิด” (มก 1:40-45)

พีน้องที่รัก ช่วงนี้เป็นเทศกาลแห่งความรัก นอกจากผู้คนต่างใส่ใจ สนใจในการให้ความรักต่อกันและกันเป็นพิเศษแล้ว เป็นต้นสำหรับเยาวชนและเด็กๆ ในครอบครัว ข่าวคราวในสังคมกลับพุ่งเป้าและให้สถิติจากผลสำรวจเกี่ยวกับเยาวชนเป็นตัวเลขที่น่าตกใจ ไม่ว่าเรื่องวิถีการปฏิบัติตน การคบเพื่อนฝูง การใส่ใจในหน้าที่บทบาท เรื่องการเรียนหนังสือ ค่าใช้จ่ายเป็นตัวเลขสูงถึง 1-2 หมื่นบาท/เดือน และเป็นผลข้างเคียงต่อการต้องหาเงินมาใช้จ่ายด้วยวิธีต่างๆ ทั้งที่ถูกต้องและไม่ถูกต้อง นับเป็นสิ่งน่าวิตกกังวลและผู้เป็นพ่อแม่ และผู้ใหญ่ในเวลานี้

จึงเป็นสิ่งที่ดีที่วันนี้ ในพระคัมภีร์ได้ให้ข้อคิดและเตือนใจเรา ถึงการปฏิบัติตนอย่างดีในชีวิตประจำวันของเรา “พี่น้อง เมื่อท่านจะกินจะดื่มหรือจะทำอะไรก็ตาม จงกระทำเพื่อถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าเถิด อย่าทำสิ่งใดให้เป็นที่ขุ่นเคืองใจแก่ผู้อื่น” (1 คร 10:31-11:1)

“ข้าพเจ้าเป็นทุกอย่างสำหรับทุกคน เพื่อ…ใช้ทุกวิถีทางช่วยบางคนให้รอดพ้น”(1คร.9.16-23)

ชาติบ้านเมืองเป็นหัวใจของการดำเนินชีวิตของประชาชน ถ้าบ้านเมืองใดร่มเย็นเป็นสุข อุดมสมบูรณ์ ปวงชนก็จะพลอยอยู่เย็นเป็นสุขด้วย นี่จึงขึ้นอยู่กับภาวะของผู้นำว่า จะปกครองดูแลผู้คนอย่างไร ยึดอะไรเป็นสิ่งสำคัญ จะใช้หลักอย่างไรในการบริหารปกครอง เพื่อนำไปสู่เป้าหมายนั้น ฉันใดฉันนั้น

วันนี้ ท่านนักบุญเปาโล ได้เขียนเตือนใจถึงชาวโครินทร์ ถึงบทบาทหน้าที่ของท่านในการเป็นผู้ประกาศข่าวดี และริเริ่มตั้งกลุ่มคริสตชนให้เข้มแข็งในความเชื่อ และยึดมั่นในหลักคำสอนของพระคริสตเจ้า ท่านจึงได้กล้าพูดอย่างเด่นชัดว่า เป็นหน้าที่ที่ท่านต้องการประกาศสอนและตักเตือนคริสตชนที่ท่านดูแลอยู่ “พี่น้อง แม้ในการประกาศข่าวดี ข้าพเจ้าไม่รู้สึกภูมิใจแม้แต่น้อย เพราะข้าพเจ้าจำเป็นต้องประกาศอยู่แล้ว หากข้าพเจ้าไม่ประกาศข่าวดี ข้าพเจ้าย่อมได้รับความวิบัติ”