วัดพระชนนีของพระเป็นเจ้า รังสิต (โบสถ์คาทอลิก)

บอกเล่าให้ฟัง

ยามเช้าเมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องเรามองด้วยความหวัง แสงอรุณของวันใหม่ทำให้เรารู้สึกได้ถึงชีวิตใหม่ลมหายใจใหม่ ที่พระเจ้าประทานให้แก่เรา ยามเย็นค่ำหลังจากตรากตรำทำงานมาจนเหนื่อยล้า เรามาถึงที่นอนพักผ่อนด้วยความรู้คุณ สวดภาวนาขอบพระคุณพระเจ้าสำหรับวันเวลาที่ผ่านไปอีกวันหนึ่ง สิ่งใดดีที่เราทำเราขอบพระคุณถวายเป็นเกียรติแด่พระเจ้า สิ่งใดเป็นความผิดพลาดบกพร่องเพราะความอ่อนแอเราขอโทษพระองค์ และวอนขอพระพรปกป้องคุ้มครองในยามที่เราพักผ่อนหลับนอน ฝากจิตวิญญาณของเราไว้ในอ้อมพระหัตถ์ของพระองค์ ที่เราทำเช่นนี้เพราะเราไม่แน่ใจว่าวันพรุ่งนี้จะมีสำหรับเราอีกหรือเปล่า วันพรุ่งนี้จึงเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนสำหรับเรา ทำให้พ่อคิดถึงเพลงๆหนึ่งที่พ่อเคยฟัง ผู้แต่งเขาให้ชื่อว่า “พรุ่งนี้” พรุ่งนี้ เราจะได้พบอะไร คงมีคำถามมากมาย ที่ไม่อาจรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ไม่รู้ เราจะได้พบความสุข หรือเราจะต้องทุกข์เท่าไร คงไม่อาจทำให้เป็นเหมือนที่เราตั้งใจ พรุ่งนี้ ถ้าหากจะเจอปัญหา ขอฝากให้องค์พระคริสต์นำพา ให้ผ่านเหมือนในวันนี้ พรุ่งนี้ แม้อาจจะดีจะร้าย ไม่หวั่นไม่กลัว แต่ขอวางใจ ให้พระเยซูนำทาง

บอกเล่าให้ฟัง

ในที่สุดเราก็ผ่านสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ การแห่ใบลาน วันพฤหัสฯศักดิ์สิทธิ์ วันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ วันเสาร์ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเราเรียกวันทั้งสามนี้ว่า “ตรีวารปัสกา” และวันสมโภชปัสกาพระเยซูคริสตเจ้ากลับคืนพระชนมชีพ ไปอย่างดีพอสมควรด้วยความร่วมมือร่วมใจของพวกเราทุกๆคนที่นี่ ในช่วงก่อนสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ ระหว่างสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ และเมื่อถึงวันฉลองสมโภชต่างๆ พ่อนั่งรำพึงเรื่องราวของพระเยซูคริสตเจ้า เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นกับพระองค์ สัญลักษณ์และขั้นตอนต่างๆของพิธีกรรมทุกวัน ทำให้พ่อรู้สึกอัศจรรย์ใจเป็นอย่างยิ่ง ทำไมหนอเราทำเรื่องเดียวกันทุกๆปี แต่เราต้องเตรียมก่อนกลับไปดูใหม่ ไปนั่งรำพึงใหม่ในเรื่องเดิมๆ และเมื่อทำเช่นนี้ทุกครั้งจะพบเรื่องใหม่ ความคิดใหม่ ทุกครั้งไป ในรอบปีพิธีกรรมก็เช่นเดียวกัน ของวันธรรมดาจันทร์-วันเสาร์ แบ่งเป็นปีคู่และปีคี่ ของวันอาทิตย์แบ่งเป็น ปี A ปี B ปี C ใครก็ตามที่มาร่วมบูชาขอบพระคุณในวันธรรมดา 2 ปี ก็จะได้ฟังพระวาจาตอนสำคัญเกือบทั้งหมด ถ้าเป็นวันอาทิตย์จะต้องใช้เวลา 3 ปี แม้จะเป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่พ่ออ่านพระวาจาของพระเจ้า เตรียมเทศน์ พ่อจะพบเรื่องใหม่ที่จะเทศน์เหมือนกัน

บอกเล่าให้ฟัง

ความศรัทธา ความยึดมั่นถือมั่นอย่างผิดๆ อาทิ คิดว่าตนเองถูกต้องเสมอ ถ้าจะมีความผิดพลาดอะไรก็เพราะคนอื่นไม่ใช่ฉันแน่นอน การยึดติดกับการปฏิบัติที่สืบทอดต่อกันมาอย่างไม่รู้เหตุผล หรือการเชื่อถืออย่างตาบอด ฯลฯ คือสาเหตุที่ก่อให้เกิดความทุกข์ร้อนแก่เรามากที่สุด เราจะสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ต่อเมื่อเราตั้งจุดหมายที่จะแก้ไขมันอย่างจริงจัง โดยทำให้จุดเริ่มต้นที่ไร้เหตุผลในชีวิตของเรา กลายเป็นจุดเริ่มต้นที่มีเหตุผล เพื่อจะทำดังที่ว่านี้มีสิ่งสำคัญสองประการที่เราต้องทำคือ

1. ต้องมองสิ่งที่ไร้เหตุผล สิ่งที่เบาปัญญาทุกอย่างในชีวิตให้ออก แล้วตั้งใจเรียนรู้มัน
2. ต้องเข้าใจว่า ชีวิตที่ตระหนักรู้และมีเหตุผลนั้นเกิดขึ้นได้ (ต้องกล้าคิด กล้าทำ และยอมเปลี่ยนแปลงตนเองด้วยใจกว้าง)