วัดพระชนนีของพระเป็นเจ้า รังสิต (โบสถ์คาทอลิก)

“ผู้ที่พร้อมจะสละชีวิตของตนในโลกนี้ ก็ย่อมจะรักษาชีวิตนั้นไว้สำหรับชีวิต”(ยน 12:20-33 )

พี่น้องทั้งหลาย วันเวลาแห่งการรอคอยของชาวอิสราเอล ก็ได้สำเร็จลงแล้ว เช่นเดียวกับเราคริสตชนทั่วโลกในวันนี้ ที่พระเจ้าผู้ทรงรักโลกและมนุษย์อย่างหาที่สุดมิได้ ได้ยินดีสละทุกสิ่งแม้องค์พระบุตรสุดที่รักเพื่อเราบนไม้กางเขน จึงถึงเวลาช่วงสุดท้ายแห่งอาทิตย์ศักดิ์สิทธิ์ ที่เราระลึกถึงและร่วมส่วนในหนทางแห่งกางเขนของพระเยซูเจ้า คือ น้อมรับและยินดีที่จะดำเนินชีวิตอย่างศักดิ์สิทธิ์ ซื่อสัตย์ และรักในพระเจ้าหนึ่งเดียวจนตลอดชีวิต ขอช่วงสัปดาห์พิเศษนี้ ที่เราจะเริ่มด้วยอาทิตย์แห่ใบลาน และวันต่างๆ ในสัปดาห์นี้ ได้เตือนใจเรา สร้างจิตสำนึกเรา และเป็นพลังใจแก่เราในการติดตามแสงสว่างแห่งพระเยซูเจ้า และการประกาศสมโภชปัสกา (การหลุดพ้น และเป็นอิสระจากบาปทั้งหลาย) ด้วยดี

“ผู้ที่พร้อมจะสละชีวิตของตนในโลกนี้ ก็ย่อมจะรักษาชีวิตนั้นไว้สำหรับชีวิต”(ยน 12:20-33 )

วันอาทิตย์ (ใบลาน) พระทรมานของพระเยซูเจ้า (สัปดาห์ที่ 6 ของเทศกาลมหาพรต) เป็นวันแรกของสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ที่เริ่มต้นด้วยความชื่นชมยินดี ฉลองการเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็มอย่าง สง่าของพระเยซูเจ้า (เป็นการทำนายล่วงหน้าถึงการกลับคืนพระชนมชีพของพระองค์ ซึ่งพิธีกรรมระลึกถึงโดยการแห่ใบลาน) การเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มยังเป็นการทำนายล่วงหน้าถึงการเข้าสู่กรุงเย รูซาเล็มแห่งสวรรค์ของคริสตชน เราจะเห็นว่าสิ่งที่พระศาสนจักรเน้นในการฉลองพิธีกรรมในวันนี้คือ การเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็มอย่างสง่า (บทนำของพระทรมาน และภาพล่วงหน้าของการกลับคืนพระชนมชีพของพระเยซูเจ้า) และพระทรมานของพระคริสตเจ้า

“โมเสสยกรูปงูขึ้นในถิ่นทุรกันดารฉันใด บุตรแห่งมนุษย์ก็จะต้องถูกยกขึ้นฉันนั้น”(ยน. 3:14-21)

ช่วงเวลานี้ เป็นช่วงเวลาพิเศษ ที่คริสตชนทั่วโลก เตรียมสมโภชปัสกา ด้วยการถือศีล เข้าพรตกับตัวตนเอง ด้วยจิตตารมณ์เทศกาลมหาพรต 40 วันด้วยกัน หลังจากเตรียมจิตใจและรู้จักตัวตน ค้นพบและแสวงหาหนทางไปสู่ความดีตามคำสอนของพระศาสนจักรแล้ว ก็เป็นโอกาสพิเศษที่เราจะประกาศอิสรภาพจากมลทินบาปและพยศชั่วต่างๆ ที่คอยจะล่อลวงเราอยู่รอบๆ ตัวเราให้ได้ อันนี้ ต้องใช้ความเข้มแข็งด้านจิตใจ ความมุ่งมั่น ความศรัทธาไว้วางใจต่อพระเจ้า และพระหรรษทานจากเบื้องบนเสมอ

ได้มีโอกาสอ่านเรื่องราวของ ชายพิการคนหนึ่ง ที่ไม่ยอมแพ้ต่อชีวิต แต่สามารถสร้างคุณค่าให้ตัวเอง และเอาชนะอุปสรรคในชีวิตจนยืนหยัดท่ามกลางสังคม รวมทั้งเป็นทั้งแรงบันดาลใจและให้กำลังใจแก่ผู้คนที่ได้ยินเรื่องของเขาอยู่เสมอ โรเจอร์ ครอว์ฟอร์ด พิการไม่มีแขนสักข้าง มีขาเพียงข้างเดียว ตอนห้าขวบแพทย์ลงความเห็นว่า เขาจะเดินไม่ได้ อาจช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

“ความรักที่ข้าพเจ้ามีต่อบ้านของพระองค์เป็นเสมือนไฟที่เผาผลาญข้าพเจ้า”(ยน 2:13-25)

เมื่อหลายเดือนก่อนหน้านี้ เวลาอ่านหนังสือ มักมองไม่ถนัด ตัวหนังสือมันพร่ามัว ต้องเพ่งสายตาอยู่นานจึงจะสามารถอ่านเป็นเรื่องเป็นราวได้ กระนั้น บางตัวก็ยังต้องเดาเพราะมองเห็นไม่ชัดอยู่ดี ช่วงนั้นจึงรู้สึกว่ายากลำบากจริงๆ และถึงเวลาแล้วจะต้องใส่แว่นเสียที ทั้งๆ ที่ไม่รู้สึกพิสมัยสักเท่าไรนัก เพราะนอกจากจะรู้สึกแปลกๆ แล้ว ก็จะรำคาญเสียด้วยซ้ำ เพราะต่อไปนี้จะทำอะไรก็ไม่ค่อยถนัดเสียแล้ว เพราะมีส่วนเกินอยู่บนใบหน้าของเรา

และเมื่อถึงเวลาจะตัดแว่น ก็ต้องกังวลกับประเภทของแว่น แบบของมันและวิธีการใช้มัน ทั้งๆ ที่ได้สอบถามจากเพื่อนๆ และกูรู(ผู้รู้) ทั้งหลายแล้ว ก็ยังเลือกไม่ถูกอยู่ดี แต่ที่สุดเหมือนพระโปรด เมื่อถึงเวลาจริงๆ ก็มีสัตบุรุษผู้มีน้ำใจดี พาไปเลือกซื้อและตัดแว่นให้อย่างเรียบร้อย สวยงาม สง่าสดใส จึงถือว่าทุกอย่างจบลงด้วยดี แถมยังมีผู้น้ำใจดีช่วยสมทบทุนให้ทุกอย่างอีกด้วย อันนี้จึงถือว่า เหนือความคาดหมาย หรือที่เรียกว่า พระทรงจัดทุกอย่างไว้ให้เราเสมอ

“ผู้นี้เป็นบุตรสุดที่รักของเรา จงฟังท่านเถิด” (มก 9:1-9)

ธรรมเนียมที่ดีของคริสตชนแต่ดั้งเดิม ช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนทุกปี เป็นช่วงเวลาพิเศษสำหรับเด็ก ๆ ทุกคน จะได้มีโอกาสมาเรียนคำสอน มาพบกับบราเดอร์ ครูคำสอน มีกิจกรรมต่างๆ มากมาย และฝึกฝนตนในกิจกรรมพิเศษต่างๆ ไม่ว่า กีฬา ดนตรี ขับร้อง และอื่นๆ ตั้งแต่สมัยเดิมที่เราพ่อแม่ปู่ย่าตายาย ได้เคยสัมผัสและ มีโอกาสดีที่ได้ผ่านช่วงชีวิตวัยเด็กในแวดวงคริสชน ไม่ว่า การได้เรียนในโรงเรียนของวัด ได้เรียนคำสอนตอนเช้าก่อนเข้าเรียน ได้ช่วยมิสซา เป็นนักขับร้องของวัด เป็นผู้อ่านบทอ่านในวัด และร่วมช่วยงานวัดทุกรูปแบบ รวมทั้ง เป็นสมาชิกองค์กรคาทอลิกต่างๆ ไม่ว่า พลมารี วินเซนต์เดอ ปอล ครูซิลโล่ ผู้อ่านพระคัมภีร์ และอื่นๆ ซึ่งได้ช่วยให้พวกเราคริสตชนได้เติบโตเป็นคริสตชนที่ดี และเป็นปึกแผ่นที่ดีจนถึงทุกวันนี้

“พระอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ใกล้แล้ว จงกลับใจ และเชื่อข่าวดีเถิด”

ธรรมเนียมวันเริ่มแรกของเทศกาลมหาพรต “วันพุธรับเถ้า” การให้โรยเถ้า มีความหมาย

เถ้าเป็นเครื่องหมายของ “ความทุกข์ถึงบาป” เราพบความหมายนี้ ในคำกล่าวโรยเถ้าของพระสงฆ์